Wanneer het hart zich opent is dat een prachtig en kwetsbaar proces. En ik schrijf uit ervaring. En kwetsbaar is niet hetzelfde als pijnlijk of zwak. Het heeft niets te maken met gekwetst kunnen worden (lees: het wantrouwen om te kunnen worden pijn gedaan).
Het gaat over aanraakbaar, bereikbaar zijn, echt aanwezig. In verbinding en in contact met het leven, met jezelf en dus ook met anderen. Gaan voelen.
Steeds meer hou ik van deze kwetsbaarheid. Waar het vroeger verbonden was met oordelen en afstraffing, is er nu het voelen van zo veel meer contact. In de kern is kwetsbaarheid zo sterk, zo levend, zo verbonden. We zijn er met elkaar vaak zo bang voor, maar is verbinding niet iets waar we ten diepste naar verlangen?
Wanneer je volledig aanwezig, als hoofdrolspeler in je leven gaat staan, ga je alles ervaren. Je raakt werkelijk betrokken omdat je er voor hebt gekozen de vluchtwegen af te snijden. Je wordt eindelijk wakker, als een pasgeboren baby. Je ziet, je hoort, je voelt, je ruikt. Alles komt meer binnen. Je zintuigen staan aan. Je laat het leven bij je binnen komen in plaats van dat je er iets mee doet, of moet.
Vera Helleman reikt in haar opleiding zo’n prachtige waarnemingsoefening aan, waarbij je je aandacht simpelweg verschuift van het kijken naar (de buitenwereld) naar het inademen van diezelfde buitenwereld (die in wezen gewoon onderdeel van jou is). Lastig uit te leggen in tekst, ik zou zeggen kom de oefening eens ervaren; het is liefde toelaten.
Maar het is hoe ik het meer en meer beleef. Het leven gewoon voelen en binnenlaten. Zo eenvoudig is het. (Oh en dansen!)
Toen ik nog niet met de opleiding tot mindfulness trainer was begonnen las ik een zin van Eckhart Tolle die me direct diep raakte zonder dat ik wist waarom: ‘Laat het leven met rust. Laat het.’ Dat is het! Wist ik later. Die 7 woorden. Ik voelde het resoneren en het is de kern van wat ik nu mag uitdragen en leven. Laten. Zijn. Die 2 woorden, haha.
Het gaat erom dat je mag gaan ervaren dat het leven veilig is en dat elke emotie, elke gedachte, elk gevoel simpelweg door je heen wil stromen. Zonder dat JIJ er iets mee moet doen of er steeds maar weer iets van hoeft te vinden.
Je hoeft zelfs niet los te laten. (moet je dat weer ;))
Wat zijn we geneigd hard te werken met zijn allen.
Steeds dieper dringt het zeker in dit jaar, in deze tijd, tot me door en ik zie het ook om me heen.
Ik hoef niets te doen. Het beweegt allemaal door me heen en ik hoef alleen maar te volgen wat er goed voelt. Dat pad ga ik op en die flow volg ik. Soms onbegrijpelijk voor mijn hoofd, maar ik voel nu mijn kompas.
En dat is dus verzachten. Compassie. Steeds maar weer. Ik blijf er over schrijven. Muurtjes die vallen rond mijn hart. Of misschien waren die er wel nooit, heb ik die me alleen maar ingebeeld… De ander echt binnen laten. Inademen. In de ogen kijken. Voelen. Hier ben ik. Hier ben jij. Zo voelen wij. Spannend soms, werkelijk aanwezig zijn in contact, jezelf meenemen, de ander verwelkomen, met alles wat er is in dat moment. Maar zo veel leuker, zo veel echter!
En dan opeens BEN je er. En kun je gaan stralen. Je licht kan worden gezien. Je straalde al, alleen dacht je misschien dat het niet veilig was. Dat je zou worden afgekeurd als je je licht zou schijnen.
Wat ik merk? Is dat het tegenovergestelde gebeurt.
Ik kan echt alleen mezelf afkeuren. Wanneer ik in met een volledig open hart in mijn kracht (en kwetsbaarheid) ga staan dan krijg ik het allermooiste van de ander, van het leven terug. Het is een grote reflectie. Licht dat nu binnen kan komen omdat er niets meer in de weg staat.