Steeds dieper besef ik me hoe processen een eigen tijd kennen.
Niet te vatten voor ons hoofd, maar toevertrouwd aan de wijsheid van het hart. Wanneer dat zich veilig genoeg voelt om zich verder te openen. Wanneer het haar tijd is.
En dan opeens transformeert begrip (wat zich mentaal afspeelt) naar werkelijk inzicht (afdalend in het hart).
Woorden die in het verleden al begrepen waren worden nu ook gevoeld.
Er verschuift daadwerkelijk iets. Het lichaam reageert. Spanningen trillen langzaam los. Er komt nieuwe ruimte. Een nieuw gevoelde kracht. Verzachting. Heling vindt plaats.

Voor mij kan het voelen als ‘zien met nieuwe ogen’.
En dit voortdurende proces, van al die mentale puzzelstukjes die aan het indalen zijn, vraagt geduld en tijd en vertrouwen. Zonder begin. Zonder einde. Een voortdurende stroom van groei, met momenten waarin alles samenvalt.

Ik ben me persoonlijk meer en meer aan het verwonderen over de enorme wijsheid van het lichaam. Hoe het zich laat voelen als ik open sta voor werkelijk contact. Hoe het meer en meer haar ruimte inneemt. Hoe bevroren stukken langzaam kunnen ontdooien, opeens gezien en gevoeld kunnen worden. Hoe nieuwe kracht zich openbaart.
En daarbij komt een diep respect.
En in dat respect is zo veel compassie en stilte voelbaar. Er zijn niet zo veel woorden… er is bewogenheid, ontroering en dankbaarheid.

Waar je ook zit in je eigen ontwikkeling, ik zou je willen zeggen; heb vertrouwen, heb geduld. Wees bereid en dapper genoeg om te stoppen, te blijven kijken en te voelen en dan volgt de rest vanzelf.
Er is geen haast en je bent precies daar waar je nu bent. En daar is het goed.
Wees mild en vriendelijk voor je lichaam en voor elk inzicht wat daar op haar eigen tijd in komt dalen. Zodat Jij er straks echt bent om het te ontvangen.