Ik krijg nog wel eens de indruk dat bij sommige mensen het idee leeft dat wanneer je mindfulness beoefent of -trainer bent je ALLES goed vindt. Elk gevoel, elke gedachte is immers van harte welkom, je oefent in niet oordelen, loslaten, acceptatie enz.
Kortom, dat er geen grenzen meer zijn en (die hoor ik ook vaak!) dat je vast ook nooit meer enige vorm van stress ervaart.
Vaak kan ik hier om lachen en soms word ik er spontaan opstandig van. Het klopt natuurlijk van geen kant. Sterker nog, het tegendeel is waar ervaar ik zelf.

‘Mindful zijn’ betekent juist oog krijgen voor, en bewust worden van, alles wat alles wat eerst onbewust was en automatisch ging. En daar horen dus ook, misschien wel juist, grenzen bij.
De grenzen die je lichaam aangeeft, de grenzen in sociaal contact, interne conflicten enz. Sinds ik mediteer lijkt het soms zelfs alsof ik meer grenzen heb dan ooit. Dat is natuurlijk niet zo, maar ik voel ze nu. Ik zie ze.
Hoeveel automatische patronen kennen we niet massaal van doordraven, haasten, aan moeten kunnen, door moeten zetten, streven, aanpassen, hard werken, lief zijn voor anderen, enz enz.
Patronen die je langzaam maar zeker uitputten, ziek maken als je niet oppast.
Zolang je ‘slaapt’, niet wakker bent voel je hierin je grenzen niet, bestaan ze gevoelsmatig misschien wel helemaal niet!
Naast het gaan herkennen en erkennen van je grens is er natuurlijk nog een volgende stap. Hoe ga je er mee om? Wat doe je vervolgens met die grens? Respecteer je deze, breng je deze nee ook in contact met de ander?

Het is een groot kado je van grenzen bewust te worden. Het lijkt een paradox, maar juist binnen je grens vergroot je je ruimte en bewegingsvrijheid. Je wordt opeens wakker voor je werkelijke verlangens (en niet die van een ander), jouw behoeftes, dat wat je niet wilt, dat wat niet goed voor je is. Door die toenemende stevigheid in jezelf zul je veel meer vrijheid gaan ervaren. Je neemt je keuze, je regie terug. Je kunt weer ademen.

Misschien ontdek je in dit proces wel dat je juist altijd, wat angstvallig, binnen je grenzen hebt geleefd en dat er een wereld opgaat aan mogelijkheden als je deze een beetje oprekt.
Of dat op het moment je je grenzen gaat aangeven, rust gaat nemen voor jezelf, er opeens ademruimte komt om te doen wat JIJ graag wilt. Dat je richting kunt gaan geven aan wat JOU beweegt.

In mijn eigen meditatie proces ontdek ik nog elke dag hoe diep de oude neiging tot pleasen is richting een ander. Grenzen die ik automatisch en onbewust soms nog overga, wanneer ik de diepe wortels ervan niet iedere keer weer onderzoek en bereid ben om aan te kijken.
‘Waarom zeg ik nu Ja terwijl ik Nee voel? Wat geeft mijn lichaam nu aan signalen af? Welke overtuiging, welke gedachten spelen er nu die ik voor waar aanneem en wil dat ik eigenlijk wel?’
Op zo’n moment van bewustwording word ik weer wakker en ben ik weer vrij. Vrij om te kiezen voor de nee of voor de ja. Wil ik dit wel of wil ik dit diep van binnen niet?
En dit hele onderzoek kan ook achteraf. Het is nooit te laat om te stoppen en te kijken.
Soms gaan we nu eenmaal onze grenzen voorbij en voel je het pas als het elastiekje veel te ver is uitgerekt.

Een onderzoek met vele lagen…. In sessie 3 van de training is een hele week gewijd aan het luisteren naar de grenzen van het lichaam. Super boeiend en zo dichtbij dit onderzoek te starten.

Dus ik zou zeggen, sinds ik mindful in het leven sta ben ik kritischer en compassievoller tegelijkertijd geworden. Kritischer op mijn oude patronen, wat er op me afkomt, en vele malen milder in het luisteren naar mezelf en dat wat ik werkelijk nodig heb.
Een liefdevol Nee is me heel veel waard geworden.
Het is elke keer een Ja naar mijn eigen hart.